Duch Święty to najbardziej tajemnicza z Osób Trójcy Świętej. Pismo święte nie opisuje Ducha samego w sobie, mówi tylko o tym, jak przychodzi On do człowieka i jak można Go odróżnić od innych duchów. Jezus w rozmowie z Nikodemem porównuje działanie Ducha Świętego do wiatru. Tego zjawiska przyrody nie dotkniemy, nie dostrzeżemy, nie zobrazujemy. Możemy jednak doświadczyć działania wiatru - kołyszące liście, szumiący las, chłodne muśnięcie twarzy w upalny dzień.

Uczniowie Jezusa w mocy Ducha Świętego dokonywali niezwykłych rzeczy - uzdrawiali, przywracali umarłych życiu, czynili znaki i cuda, odważnie głosili zmartwychwstałego Pana. Świadectwem tego są Dzieje Apostolskie - księga, która mówi o początkach Kościoła. Czytając opisy tam zawarte, słusznie możemy pytać o to, czy ten czas się skończył. Bo przecież Kościół - jako społeczność i miejsce - niektórym z nas może kojarzyć się tylko ze strukturą, mniej lub bardziej pięknym wnętrzem, pewnym sformalizowaniem. Potrzeba tymczasem wszystkim tworzącym go otwarcia na Ducha Świętego. On najpierw dotyka człowieka, aby później przez niego dotrzeć do świata. Świat zaś dający się prowadzić Duchowi to ludzie żyjący w czystości serca, pojednani z Bogiem i między sobą. Świadomi słabości, a zarazem w prawdzie podnoszący się z nich, bo grzechy "są im odpuszczone".

ks. Andrzej Leszczyński