Pierwsza warstwa przypowieści o Królestwie to Izrael. Jego wybranie i niewierność. Zaproszenie na ucztę oznacza wszelkie działania Boga, który wychodził ku Narodowi Wybranemu. Przemawiał przez Proroków, a w końcu "przemówił do nas przez Syna" (Hbr 1,2). To Jego uczta, a Izrael to zaproszeni goście. Niewierność wyrażona przez odrzucenie zaproszenia to historia niesłuchanych Proroków, odrzucenia "sług Króla", a nawet walka z nimi . Ich los podzielił również Syn, w najbardziej dramatyczny sposób. Wytracenie w języku przypowieści nie oznacza cofnięcia obietnicy wybrania, lecz paradoksalnie pokazuje wielkie pragnienie Boga, który chce dać udział w Swojej chwale. Wszystkim i każdemu. Powołuje tak, by "sala zapełniła się biesiadnikami". Oni wszyscy  symbolizują ówczesnych pogan, którzy przez ofiarę Jezusa mają stać się uczestnikami Królestwa niebieskiego. To też symbol zaproszenia i udziału w uczcie ludzi wszystkich czasów. Tu dochodzimy do drugiej warstwy przypowieści. Ona dotyczy osobistej relacji do Boga każdego z nas. Chrzest włączył nas w rzeczywistość Bożego Królestwa. Zostaliśmy powołani do tego, by je tworzyć i mieć udział w Bożym życiu. Teraz i kiedyś w wieczności.

Pomimo naszych niewierności Bóg nie rezygnuje i ciągle przychodzi, a Jego głos dociera wszędzie, nawet na "rozstajne drogi". Zaproszenie dotyczy wszystkich spraw, w których Bóg pragnie być z nami przy jednym stole. Chce zjednoczenia z tymi, których karmi dając życie, "pokarm we właściwym czasie". Udziela swojej łaski, aby nas oczyszczać, na co w przypowieści wskazuje weselna szata. Przestrogą jest wyrzucenie tego, który zasiadł do uczty nieprzygotowany. Bo powołanie - zaproszenie musi stać się wybraniem - pełnym udziałem w życiu Boga.

ks. Andrzej Leszczyński

Po pierwsze Chrystus

Kandydaci do Chrztu, w pierwszych wiekach życia Kościoła, nie mogli być na całej  Mszy św. Po Liturgii Słowa wychodzili ze świątyni. Pewien ksiądz, który dzisiaj przygotowuje ludzi dorosłych do Chrztu nie każe im wychodzić z kościoła w trakcie Mszy św., jednakże prosi ich, aby w czasie Liturgii Eucharystycznej milczeli. To milczenie wydaje mi się czymś bardzo wymownym
Co to znaczą te praktyki kościelne?

W przypowieści o uczcie, którą dzisiaj odczytuje się w świątyniach na całym świecie pojawia się postać człowieka, który zostaje wyrzucony z uczty.  Ewangelia charakteryzuje go jako tego, który nie był odpowiednio ubrany, co było powodem, iż nie mógł zostać na uczcie. Słowa te przypominają mi św. Pawła, który pisał o przyobleczeniu się w Chrystusa. Opisując to, co wydarza się podczas Chrztu, posługuje się wyraźnie obrazem szaty: (Ga 3, 27). To właśnie dzieje się podczas Chrztu: przyoblekamy się w Chrystusa, On daje nam swoje szaty, które nie są czymś zewnętrznym. Oznacza to, że wchodzimy w życiową  komunię z Nim, że nasze i Jego życie łączą się, wzajemnie się przenikają. - tak w Liście do Galatów (2, 20).
Warunkiem przyobleczenia się w Chrystusa jest odkrycie wpierw swojej nagości, kruchości oraz tego, że potrzebuję Boga. Nieżyjący już ksiądz Henry Nouwen opowiada o tym w książce Wewnętrzny głos miłości: "Pisałem ten intymny dziennik w najtrudniejszym okresie mojego życia. Był to czas skrajnego lęku, kiedy zastanawiałem się, czy będę w ogóle w stanie dalej żyć. Wszystko legło w gruzach - moje własne poczucie wartości, chęć do życia i pracy, przekonanie, że jestem kochany, nadzieja na uzdrowienie, moja wiara w Boga... wszystko. Oto ja, piszący bezustannie o życiu duchowym, znany jako ktoś, kto kocha Boga i daje ludziom nadzieję, zostałem powalony i znalazłem się w zupełnej ciemności". A jednak ksiądz Nouwen, wsparty w czasie kryzysu przez przyjaciół, codziennie wstawał i prosił Boga: "Przyodziej moją nagość".

Człowiek wyrzucony z uczty zaniemówił. Być może  był przekonany, że jest dobrze ubrany, że wszystko jest z nim w porządku. Zauważmy, że nie chodziło o to, że był dobry lub zły. Ewangelia mówi, iż król- Bóg zaprosił na ucztę dobrych i złych. Weszli na ucztę dobrzy i źli:  Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala zapełniła się biesiadnikami. Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka, nie ubranego w strój weselny. Rzekł do niego: Przyjacielu, jakże tu wszedłeś nie mając stroju weselnego? Lecz on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów. Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych.
On nie był ubrany we właściwą szatę - weselną. Chrześcijaństwo to Jezus Chrystus, a chrześcijanin to ktoś, kto uczynił Chrystusa punktem odniesienia do wszystkich  spraw swojego życia, czyli "ubrał się w Chrystusa".

Dzisiaj, 12 października 2008, obchodzimy  Dzień Papieski. Wspominamy papieża Jana Pawła II dla którego Jezus był najważniejszą Osobą na świecie. Wszystko inne w życiu papieża wypływało właśnie z miłości do Chrystusa.  30 lat temu, tuż po wyborze na Stolicę Piotrową mówił : "Otwórzcie drzwi Chrystusowi", a pierwszą encyklikę poświecił właśnie Jezusowi.

ks. Jacek Socha

Ostatnia scena dzisiejszej Ewangelii może być najbardziej niezrozumiała. Rozumiemy Gospodarza, który oburza się na tych, których zaprosił na ucztę, a nie przyszli. Ich nieobecność wynikała ze złej woli.

Oni w ostentacyjny sposób pokazali niechęć do człowieka zapraszającego na ucztę weselną syna. To zlekceważenie spowodowało zaproszenie wszystkich nawet przypadkowo spotkanych ludzi. I to wśród nich pojawia się człowiek niewłaściwie ubrany.

Chrystus pokazuje w dzisiejszej Ewangelii, że Naród Wybrany, Izraelici, nie potrafili docenić i przyjąć miłości Boga. W ten sposób do Królestwa Bożego zostali zaproszeni poganie. Bóg zaprasza do Siebie każdego z nas i przypomina, że przyjęcie zaproszenia zobowiązuje. Wymaga zmiany i przemiany.

Jeżeli podejmuję zaproszenie do spotkania z Bogiem to jednocześnie muszę się do tego przygotować, także przez odpowiedni strój. Jego brak świadczy o duchowym niechlujstwie, o wymigiwaniu się, o niechęci w podejmowaniu konsekwencji, przynajmniej w braniu na siebie odpowiedzialności. Jest to poważny grzech, grzech zaniedbania, i kto wie, czy grzech bylejakości nie jest największą bolączką naszych czasów.

Ks. Marek Dynia

Szkoła Nowej Ewangelizacji Gdańsk ® 2006