Opis Męki Pańskiej, jaki usłyszymy w Liturgii Słowa w Niedzielę Palmową i w Wielki Piątek można przyjąć na dwa sposoby. Przejąć się na nowo w do głębi serca doświadczając wielkości Ofiary naszego Zbawiciela, bądź też usłyszeć ją bez żadnego przejęcia duszy. Takiej drugiej postawie sprzyja fakt, że oswoiliśmy się z krzyżem. Krzyż dla wielu stał się pustym, nic nie znaczącym znakiem. Wielu tak zobojętniało na tę tajemnicę, że nie zauważyli że zniknął ze ściany w ich domu, zniknął z ich piersi, zniknął z ich serca i nie odczuwają oni jego braku. Nie trzeba już komunistów by krzyż znikał z przestrzeni publicznej, ze szkoły, wystarczą gorliwi w swej obojętności katolicy, którzy nie potrzebują już krzyża.

Dramatyzm opisów Męki Pańskiej ukazujących ogrom Miłości Chrystusa powinien wciąż na nowo pobudzać nasze serca do odpowiedzi wiarą i miłością na głos Chrystusa dochodzący z krzyża: "wykonało się". Właśnie temu służą rozważania liturgiczne Wielkiego Tygodnia. Niech urzeczywistnią się w naszym życiu słowa modlitwy śpiewanej podczas nabożeństwa Gorzkich Żali: Proszę, o Panno jedyna, niechaj krzyż Twojego Syna, zawsze w sercu swym noszę!

kl. Michał Staniszewski

Szkoła Nowej Ewangelizacji Gdańsk ® 2006